یک: عذاب وجدانم میگیرد، حالا که قرار نیست دیگر مال من باشی برایت بنویسم. حالا که نمیخواهیم دیگر ... دو: معشوقِ سبزه و تا حدودی عصبیِ من، تو توی دنیای دلتنگی های من ناخواسته قیامت کردی و دوباره جهنم شد همه چیز... البته باهاش کنار می آیم خیالت راحت چشمهای مینایی، دارم بزرگ می شوم سه: بارها دستهایت را ...

ما آدمهای احمقی هستیم.... .... ....... همین

یک:این ها چه میگوینددو:چون فیلمِ مورد علاقه ات را نقد کردم با من نباید حرف بزنی یعنی؟ :)))))سه:دربند خوش گذشت...

تصدقت شوم، بانوی بهشتی و بهانه گیرِ من!من هیچوقت از تو متنفر نخواهم شد، یکبار برای همیشه میگویم و تکرار می کنم:من هیچگاه از تو متنفر نخواهم شد. ختم کلام..................مثلا من از کجای تو بدم بیاید ابله جان، از کجات؟ فکرها میکنی با خودت ها!............راه برای من باز است و جاده دراز، رفتن سخت است، ...

یکسالی میشود که گریه نکرده ام یعنی اگر هم بوده آنقدر خفیف بوده که اصلا به یادم نمی آید. (تو چی؟ چیزی دراین مورد به یاد داری؟ من که هیچی یادم نمی آید)پارسال آنقدر گریه ها کردم که نگو و نپرس. یادم می آید شبی که آنقدر گریه کردم تا خوابم برد. اما امسال با خودم لج کرده ام. هی گفتم تو مردی ناسلامتی، قوی ب...

وقتی من به دنیا آمدم زرد آلویی به نامم کاشتند...هر سال ثمره اش را میخوردند به من نمی رسید... هیچی ...همه میخوردند به جز خودم...امسال برگهاش زرد شد خشک شد...افتاد مرد...پدربزرگ میگوید کس پاش نفت ریخته...پدربزرگ هنوز هم سنتی فکر میکند

راستش دقیق نمیدونم کجاییمنزدیکایِ یزدیم، اما کجاش رو نمیدونمسمت راستم سیاهِ سیاهه، پنجره رو که نگاه میکنم فقط ظلماته، تا چشم کار میکنه، تا عقل کار میکنه، هر چی نگاه میکنم فقط سیاهیه، مثل چشمات، مثل چشمات، مثل چشمات،((چشمهای مینایی))البته یه کم هم قیافه خودمو میبینم تو شیشه، یه شبحِ اخمو و خسته، اضاف...

یادته آهنگ سرگشته رو برات فرستادم، الهه میخوند... من یادمه... گوشش ندادی هیچوقت ،مگه نه؟ گوووووشش کن. ((بگو)) رو هم گوش بده. سینا حجازی میخونه

چند تا آزمون روانشناسی توی یک سایت نسبتا معتبر انجام دادم. اولیش گفت که تیپ شخصیتیِ شما تقریبا B است، خب نمی دانم یعنی چه؟ تحقیق میکنم، اگر مهم بود اینجا مینویسمش...دومیش گفت که حیوان درون شما آفتاب پرست است، قاه قاه خندیدم و برای بدخواه ها دمی تکان دادم، بیخود دایی هام به من نمیگفتند:کلپک کلپک کلپک...

سه شب پشت سر هم است که دارم جالیزم را میکارم،حالا با هر چه که شده... و این بی سابقه است و البته بی فایده و الکی... :))))))))

چشمهای مینایی. مرا ببخش عزیزمتصدقت شوم. خواب ندارم خواب داری. بانوی بهشتیجانا. خفهحالت تهاجمی. ژانامشبم روش. بمیرم؟

یک نفر به من اسمس بدهدهمین حالا،فردا صبح،فردا ظهر، دو روز دیگر، یک هفته بعد، یک سالِ...یا ده سال بعد، حتی پنجاه سال بعد...فقط وقتی این را میخوانید دریابید...من گرفتار در غاری شده ام که هیچکس او را نمیشناسد، او هم هیچکس را نمیشناسد، تنهایی تنهایی تنهایی... زنیکه کثافتمرا دریابید رفقاکمک کمممممممک پ.ن...

چه بگویم؟ . . . چخبرا؟ . . . هنوز دیوانه نشده ام، به قول خودمان، هَنی اِی رده، بِرشین فعلا برشین ور جات تا بیا

باید زود برم تهران. باید بلیط بگیرم. حتا اگه هنوز کلاسا شروع نشده باشن. حتا اگه قطارا پر شده باشن. اتوبوسا پرتر... باید بدوم بدوم بدوم بدوم و بگویم بدوم و بگویم بر هسته یاد هستی

داشتم رمانِ تنهاییِ پر هیاهو را میخواندم. نوبل برده، اما خب به قولِ واضحِ یکی از رفقا الزاما آثاری که نوبل می برند فوق العاده نیستند کما اینکه فیلم هایی که اسکار می برند هم،،، مثلا به یاد بیاورید شگفت زده شدنِ احتمالیِ خودتان را وقتی پارسال برای اولین و احتمالا آخرین بار فیلم افشاگر را دیدید؛؛؛ آیا ...