یک گونه رو به انقراضم بی تو

یک نفر به من اسمس بدهد
همین حالا،فردا صبح،فردا ظهر، دو روز دیگر، یک هفته بعد، یک سالِ...
یا ده سال بعد، حتی پنجاه سال بعد...
فقط وقتی این را میخوانید دریابید...
من گرفتار در غاری شده ام که هیچکس او را نمیشناسد، او هم هیچکس را نمیشناسد، تنهایی تنهایی تنهایی...
زنیکه کثافت
مرا دریابید رفقا
کمک کمممممممک

پ.ن:ههه
جدی نگیر رفیق، تو هیچکاره ای، من هیچکاره تر

پ.نِ پنجاه سال بعد: حوصله این پیر مرد را داشته باش نوه گلم، او خیلی دوستت دارد، با اینکه تو را ندیده، با اینکه حتی شاید تو را هیچوقت نبیند، با اینکه شاید تو حتی در آینده هم وجود نداشته باشی، اما خب قطعا تکنولوژی آنقدر پیشرفت کرده است که بشود بلاگفا را پیدا کرد و وبلاگ مرا خواند، حتی هزار سال بعد(امیدوارم)
دردانه من، دستم بگیر مرا توی پارکهای تهران بگردان، مرا روی نیمکت های پارک لاله ولو کن، بگذار مثل قدیم ها لش کنم، این بار بی رفقا، فقط من و تو، نوه گلم، دخترم یا حتی پسرم، با من طوری رفتار کن که من هیچگاه با مادرت، یا حتی پدرت نکردم، من عبوس تر از این حرفها بودم که دست طفلکم را بگیرم و سعی کنم جوری بشود که به او خوش بگذرد، من نمیتوانستم...
شاید توی پارک یا شهربازی یا باغ وحش یا هر خراب شده دیگری، یکهو چشمم به چشمهای سیاهِ مادرِ نداشته اش می افتاد، آن وقت حوصله خودم هم نداشتم چه برسد به این طفل معصوم، نوه عزیزم، پدربزرگت را ببخش، پدرت را ببخش، خودت را هم ببخش...
ما نسل اندر نسل عبوسیم.
ما نسل اندر نسل وجود نخواهیم داشت. ما نسل اندر نسل منقرض شده ایم!!!