نیست.

راستش دقیق نمیدونم کجاییم
نزدیکایِ یزدیم، اما کجاش رو نمیدونم
سمت راستم سیاهِ سیاهه، پنجره رو که نگاه میکنم فقط ظلماته، تا چشم کار میکنه، تا عقل کار میکنه، هر چی نگاه میکنم فقط سیاهیه، مثل چشمات، مثل چشمات، مثل چشمات،((چشمهای مینایی))
البته یه کم هم قیافه خودمو میبینم تو شیشه، یه شبحِ اخمو و خسته، اضافیه اضافیه...
این اتوبوسِ بیشعور داره کدوم قبری میره اینموقعِ شب، تهران ریدن؟
ها؟ حرف بزن. دِ حرف بزن دِ لامصب حرف بزن، با من حرف بزن، با من...
پ.ن:خواب دارم... خیلی هم خواب دارم، ولی نمیخوابم، باید صبر کنم تا برسیم یزد و من این پستُ بذارم، وسطِ این بیابون که نت نیس...
هست؟ نمیشنوم. هست؟