و اینگونه بود آغاز انقراضِِ...

یک: عذاب وجدانم میگیرد، حالا که قرار نیست دیگر مال من باشی برایت بنویسم. حالا که نمیخواهیم دیگر ...

دو: معشوقِ سبزه و تا حدودی عصبیِ من، تو توی دنیای دلتنگی های من ناخواسته قیامت کردی و دوباره جهنم شد همه چیز... البته باهاش کنار می آیم خیالت راحت چشمهای مینایی، دارم بزرگ می شوم

سه: بارها دستهایت را گرفتم، چرا مثل من یخ نبودند؟ چرا اینقدر تو داغی بشر؟

چهار: که را میخواهی لعنتی؟ که را؟ آن خوش شانسِ پست فطرت کیست؟

پنج: جنازه ها یخـ اند و زنده ها داغـ فقط همینـــــــ

شش: این آخرین باری است که چیزی برایت مینویسم چشمهای میناییِ من! قول شرف میدهم. با خیال راحت به زندگیت برس