این خواب نرفتن ها...

داشتم رمانِ تنهاییِ پر هیاهو را میخواندم. نوبل برده، اما خب به قولِ واضحِ یکی از رفقا الزاما آثاری که نوبل می برند فوق العاده نیستند کما اینکه فیلم هایی که اسکار می برند هم،،، مثلا به یاد بیاورید شگفت زده شدنِ احتمالیِ خودتان را وقتی پارسال برای اولین و احتمالا آخرین بار فیلم افشاگر را دیدید؛؛؛ آیا براستی اسکار؟ یعنی اسکار؟...
خب، باستانی پاریزی وار ننویسم، از بی نظمی بدم می آید، اما دارم انجامش میدهم، همانطور که شخصیت اصلیِ تنهاییِ پرهیاهو...
راستش شخصیت اصلیِ داستان هرگز دچار تنهایی عاطفی نشده(حداقل تا به اینجای کتاب) بلکه تنهایی را جور دیگری لمس میکند. همینکه ساعتها بدون حضورِ هر گونه انسان در شعاعی قابل توجه، پشت دستگاه پرِسِ کاغذش، روزنامه ها و مجلاتِ باطله را میفشارد تا نعشِ خرد و خمیرشان را به کارخانه بازیافت کاغذ ببرند و کاغذترشان کنند. همینکه ساعتها به صدایی آزاردهنده که موشهایِ ساکنِ زیرزمینِ محل کارش ایجاد میکنند گوش می دهد...(البته گاهی اوقات عصبانی میشود و ترجیح میدهد آنها را قاطیِ روزنامه ها گم کند یا حتا به آنها اجازه دهد کمی داخلِ دستگاه پِرِس بازی کنند)
..........................................................
پ.ن:من هم وسط تنهاییِ پرهیاهو ای که نصیب من است دارم پست میگذارم،اساسا شاید تنهاییِ من با شب بیداری ام تعریف شده باشد، اساسا دلیلی ندارد نصف شبی اینقدر حرف مفت بزنم، شب بخیر... شاید هم صبح بخیر، چه میدانم؟ خلاصه به خیر و شادی
پ.نِ یهویی: تو که خوابی؟مگه نه؟