اینا همه حرفن

بعدش تو را جا گذاشتم،

درست توی اولین شعرم، شعر بلندی که بعدترها بلعیدمش

بیت پنجم بود، داد زدم:((این قبر را برای خودم کنده ام نه تو))

داد زدم داد زدم داد زدم که همه بشنوند، اما گوشی بدهکارواین داد و بی داد ها نبود، آن سالها خیلی خام بودم، حتی خیلی خر، عقلم نمی کشید که شعرها شوخی شوخی واقعی می شوند

کِش می آورند، قبرت را می کَنند، دهنت را سرویس می کنند و یک جایی وسط سینه ات رخنه می کنند و تا آخر دنیا می مانند...

اما خب چه می توان کرد، لابد مقتضی سن بوده، مگر توی آن سن و سال آدم از این روزگارِ کِرِخت چیزی حالیش می شود؟

دوباره تو را جا گذاشتم... وسط آن خانه آجر سفال، پشتِ حیاط خلوتِ کوچکتان، وقتی مجبور شدم از روی دیوار همسایه ها بپرم، وقتی مجبور شدم پشت سرم را هم نگاه نکنم، وقتی حتی فرصت نشد برای بار یکی مانده به آخرُم یک دل سیر ببینمت، نشد...

و برای آخرین بار تو را جا گذاشتم، بیست و چندم اردی جهنمِ سالها قبل، بعد از نجواها و مویه ها و انهدام ها...

بعد از آنکه مجبورم کردی دستت را محکم ول کنم و درب خانه را برای سالها، محکم تر ببندم...

از دوباره تو را جا گذاشتم، منتها این یکی به قبل ترش برمیگردد، زنگ آخرِ روز آخرِ سال آخرِ مدرسه، درست همانجایی که کتاب گسسته را جا گذاشتم، یک جایی توی نیمکت های ردیف آخر، دقیق یادم نیست کجا اما مطمئنم که جا ماند، ...حیفِ صفحه اولش که جا ماند، صفحه اولش تو بودی لعنتی، تو بودی که حالا بعد از این همه سال می گویم حیف شد، تو بودی جنازه، تو بودی وگرنه گراف ها و احتمال ها به چیِ کی بوده که من دومیش باشم؟ صفحه اولش تو بودی تو...

و خیلی بزرگ نوشته بودی: ((دوووووووووووووووووووووستتتتتتتتتتتتتتتتت داااااااااااااااااااااارمممممممممممممممممممممممممممم)) کور که نبودم بزرگوار؟ بودم؟ اصلا چه فایده وقتی دوستت دارمتان را خدمتگزار مدرسه قاطیِ کصافت های بچه ها تحویل مقامات شهرداری داد...

حکما یک جایی حوالیِ شهر سسسسسسسسسسسسسوختتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت...

مکررا تو را جا گذاشتم، خیلی جاها و خیلی وقت ها، ترم اول وسط شوکه بودنم، ترم دوم توی بالکن طبقه سه حافظ، ترم سوم و چهارم و پنجم و ششم وسط فراموشی ات، وسط ثانیه های نکبت بار تهران، وسط دیگرانی که نبودنشان بهتر از بودنشان بود... وسط ترافیکِ صبح امام علی شمال

و اما با وجود اینکه من اینقدر تو را جا گذاشته ام، هیچگاه هیچکس پاسخگو نبوده، نه تو نه من و نه حتی خدایمان...

پ.ن۰: تو به من گفتی بیا از آن ورِ خیابان رد بشویم، شاید کسی را دیدی و چشمت را گرفت... خندیدم، قاه قاه خندیدم و گفتم غیر ممکن است... غیر ممکنی ....... اما نه، دو سال بعد کسی چشمم را گرفت، موهاش مثل خودت بود خیلی بلند نبود و خرمایی بود. دستهاش مثل خودت لاغر، سرد

چشمهاش درشت بود و آشفته....... و من حالا سر نعش کسی نشسته ام و گریه میکنم که همه چیش شبیه من(خودت)است...

پ.ن۱: و بعد از آنکه آن شعر را بلعیدم پشیمان شدم، پشیمان شدم و نوشیدم، نوشیدم، نوشیدم آنقدر نوشیدم که جانم بالا آمد اما تو بالا نیامدی...

پ.ن ٢: اصلا توی کار خدا می مانم. کلا چرا تو را سر راهم گذاشت؟ وقتی نشد که دست هایت را بگیرم و پروازکنم!! بار اول که دیدمت یادت هست؟ خب من هم یادم نیست... من بعدها عاشقت شدم. درست همان لحظه ای که از دهنم در رفت: دوستت دارم... هیچی فکر نکردم، فقط گفتم، طفلی لپت گل انداخت... سرخ شدی و سرت را زیر انداختی. وای خدای من... خجالت نکش... سرت را بگیر بالا و زل بزن توی چشمهام. یکی بخوابان بیخ گوشم بگو بیجا کردی آقای محترم... اصلا من بیخود خوردم...غلط کردم... از دهنم در رفت... جدا که منظوری نداشتم...فقط خواستم بگویم شما را... _خب حالا او چه گفت؟ بعدش چه شد؟

_هیچی. خجالت کشید... آنقدر خجالت کشید تا من آب شدم

((من هم شما را دوست دارم آقایِ))... منتها بعدش را یادم نیست... فقط همینقدر یادم مانده که دیگر ندیدمت...

پ.ن٣: از این اتوکشیده ها بدم می آید، باید وسط یک باران زمستانی از راه برسی و با همان کتانی های گِلی و موهای خیست در آغوشم بکشی

پ.ن۵: برو به جهنم، با اینکه می دانم سالهاست داری عذاب می کشی