مرا مقصر این دردهای لعنتی بودن

خاله ام از فوت مادرشوهرش گفت
از اینکه دکترها گفته بودند عمل بی فایده است و شما پولتان را توی جوب آب خواهید ریخت
اعتقاد دکترها این بوده که احتمال خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی زیاد زیر عمل دوام نیاورد و تمام، اما بدون عمل بیست روزی بیشتر توی این دنیا خواهد بود،
عزیزان من! اگر به شما بگویند بیست روز دیگر تمامید، چکار می کنید؟
خواستم کرده ها و نکرده های خودم را بگویم که این فکر توی سرم آمد که احتمالا بیست روز آخر، ما هیچ غلطی نمی توایم بکنیم، ما روی یک تخت بد بو در حالی که درد می کشیم خوابیده ایم و حالت تهوع داریم و اختیار ادرارمان را نداریم و درد می کشیم و چشمهایمان سیاهی می رود و توهم داریم و درد میکشیم و ناله می کنیم و بالا میاوریم و افسوس می خوریم و مجددا درد می کشیم تا روز بیستم یا چه میدانم سی ام صدم(اصن هر چی) جانمان در برود و خلاص شویم، پس گفتن اینکه من توی بیست روز آخر زندگیم فلان کتاب را می خوانم یا فلان فیلم را می بینم یا فلان ویدیو گیم را بازی می کنم یا فلان شخص را می بینم یا هر چی، یک توهمِ زودگذر بود که به من دست داد، پس هموطن وابده شاید همین الان توی بیست روزت باشی
پس ببین و بخوان و بگرد و عشق بورز و هر چه عشقت می کشد بکن هموطن
همین حالا که مطمئنی روی کتابهات یا لپتاپت یا دامن معشوقه ات بالا نمی آوری...
قدر بیست روزهایتان را بدانید و فلان و از این حرفها به هر حال...

پ.ن: تو را مقصر این دردهای لعنتی کردن